Contact About Disclaimer FAQ Updates Sitemap Inhoud Home
Wetenschap Legendes Archeologie Religie Societies Fraude Conclusies Artikelen Resources Media Forum Blog

Inleiding

In dit artikel behandelen we enkele belangrijke definities die betrekking ( kunnen) hebben op religie. De betekenissen zijn overgenomen uit Wikipedia.

Definities

- Fraude

Fraude is een vorm van bedrog; de zaken zijn anders dan ze worden voorgesteld, en geven een onjuiste weergave van de werkelijkheid.

- Opzettelijk handelen.
- Misleidende voorstelling van zaken.
- Oogmerk (economisch or ander) voordeel.
- Er is een benadeelde partij.
- Er is sprake van onrechtmatigheid.


- Godsdienst fraude

Vrome fraude is het gebruiken, misbruiken of niet nauwkeurig naleven van gods- dienstige regels ten behoeve van persoonlijk voordeel binnen een gemeenschap. Een voorbeeld is simonie. Een wat ouder voorbeeld uit de geschiedenis is de zo- genaamde "aflaathandel", waarbij (al dan niet echte) priesters "vrijwaring" tegen de hel of het vagevuur verkochten in de vorm van aflaat-certificaten.


- Bedrog

Bij bedrog wordt iemand tot een bepaalde rechtshandeling bewogen door een op- zettelijk onjuiste mededeling (het vertellen van onwaarheden / leugens), opzettelijke verzwijging (iets belangrijks niet mededelen, wat men juist verplicht was mede te delen) of een andere kunstgreep (bijvoorbeeld het opgeven van een valse naam, een vals adres, het vervalsen van stukken en zich in een valse hoedanigheid presenteren).
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Bedrog


- Creationisme

Creationisme is de religieus geïnspireerde opvatting dat het universum en de Aarde maar ook alle planten en dieren alsmede de mens hun ontstaan te danken hebben aan een bijzondere scheppingsdaad. Deze scheppingsdaad impliceert een schepper en kan gezien worden als een vrij plotseling en eenmalig gebeuren dan wel als een geleidelijk en voortgaand proces. In engere zin wordt met creationisme gedoeld op de opvatting dat schepping als concurrerend verklaringsmodel mag worden gezien voor de verzamelde gangbare wetenschappelijke inzichten op de gebieden van kosmologie, geologie en biologie, met name voor de evolutietheorie. Creationistische wetenschap, een tak van het creationisme, probeert met onderzoek en de theorievorming het ontstaan van de aarde en het ontstaan van het leven te verklaren als scheppingsdaad en de gangbare wetenschap te ontkrachten. Dit wordt in de wetenschappelijke wereld algemeen opgevat als pseudowetenschap.[1]
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Creationisme


- Hoax

Hoax is in het Engels een woord voor poets, nep, bedrog, truc, oplichterij, broodje aapverhaal. Het woord is waarschijnlijk een samentrekking van hocus pocus.
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Hoax


- Mystificatie

Een mystificatie is een handig opgezette fopperij of vervalsing, voornamelijk gebruikt in literatuur, met meestal als doel de tekst te doen voorkomen als van een andere datum en/of van een andere auteur dan de werkelijke. Door heel doelbewust het publiek op het verkeerde been zetten, laat de schrijver zijn lezers kennismaken met een geïdealiseerd verleden.
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Mystificatie


- Vervalsing

Bij een vervalsing is (het object van) een vorm bedrog, waarbij voorwerpen of documenten de schijn van authenticiteit terwijl dit niet het geval is. Onder meer op grond van vergelijking met erkend authentiek materiaal kan men vaststellen of men al dan niet met een vervalsing te maken heeft.

Een vervalsing is iets anders dan een kopie. Een kopie is niet gemaakt met het doel voor echt en authentiek door te gaan. Zo zal de maker van een kopie van een schilderij niet de signatuur van de oorspronkelijke maker plaatsen, maar zijn eigen signatuur.

Vervalsingen komen op allerlei terreinen voor, zo bestaan er vervalsingen van kunstvoorwerpen (schilderijen en tekeningen, archeologica, relieken, enz.),
Men kan documenten vervalsen om geschiedvervalsing te plegen. In veel gevallen is men er algemeen van overtuigd dat er sprake is van een vervalsing, maar het komt ook voor dat anderen toch vasthouden aan de echtheid. Deze situatie doet zich voor rond de Lijkwade van Turijn.
Documenten kan men door middel van interne en externe kritiek op hun echtheid beoordelen. Bij de interne kritiek kijkt men naar de stijl, de geloofwaardigheid en consistentie van vermelde feiten en naar het taalgebruik; ook de wijze van datering is een criterium. De externe kritiek kijkt naar de gebruikte materialen en toepassing ervan: de schriftdrager, de schrijfhand, de lay-out en de gebruikte inkt.
De middeleeuwse pausen vaardigden al decretalen uit met uitleg over de criteria om de echtheid van pauselijke oorkonden en zegels vast te stellen.
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Vervalsing


- Geschiedvervalsing

Geschiedvervalsing is de term die wordt gebruikt om aan te duiden dat historici het verloop van historische gebeurtenissen opzettelijk anders beschrijven of hebben beschreven dan hoe die in de werkelijkheid zijn gebeurd. Iemand die geschied- vervalsing pleegt doet dit vaak uit politieke of ideologische motieven.

Een vaak voorkomende vorm van geschiedvervalsing is het weglaten of vervormen van bepaalde historische feiten in een biografie van een persoon die in die periode negatief of positief wordt beoordeeld (voorbeelden zijn personen betrokken bij geno-cide of bij collaboratie of desertie in een oorlog.


- Evolutionisme


Evolutionisme is het idee dat er wetmatigheden te ontdekken zijn in de evolutie van historische ontwikkelingen die zou verlopen van eenvoudige, primitieve tot steeds ingewikkelder en complexere vorm. Hoewel evolutionisme opkwam rond de periode dat Darwin zijn The Origin of Species publiceerde, is dit geen toepassing van zijn biologische theorie op culturele en sociale ontwikkelingen. Hoewel ook wel wordt gesproken van sociaal darwinisme zijn de ideeën daaruit vooral afkomstig van Herbert Spencer. Het sociaal darwinisme is een vorm van evolutionisme waarbij wordt aangenomen dat er geen sprake is van toeval, maar dat er een telos, een doel is.


- Religie

Onder religie (van het Latijn religio, zie verder Etymologie) wordt gewoonlijk een van de vele vormen van zingeving, of het zoeken naar betekenisvolle verbindingen, verstaan, waarbij meestal een hogere macht, opperwezen of god centraal staat.

In bredere zin duidt het woord 'religie' op een algemenere vorm van spiritualiteit, gevoelens, gedachten met betrekking tot de zin van het leven. Deze religiositeit kan al dan niet beschouwd worden in relatie tot een macht, of manifestaties van een macht, of een (bewust) niet nader gedefinieerd beginsel, essentie of entiteit. Het gaat daarom dus niet per se om een identiteit, een persoon.

Vaak ook wordt de term geloof gebruikt. In monotheïstische religies wordt ook het specifiekere begrip godsdienst gebruikt. In polytheïstische religies spreekt men daarentegenover een godendom.

Religie is een menselijk verschijnsel dat zijn oorsprong vindt in het bewustzijn van zijn eigenstandigheid. De individuele mens ziet zichzelf als een eenling tussen vele anderen, geworpen in een wereld/universum waarvan hij door middel van het ontwikkelen van zijn bewustzijn en denkvermogen afstand kan nemen. Deze 'eenzaamheid' of 'individualiteit' is al duizenden jaren object van menselijk denken en is onder andere verwoord in het verdrijvingsverhaal in Genesis. Met behulp van religie probeert de mens zich te herverbinden met de ander en de wereld en probeert een verklaring te bieden voor deze 'breuk'.

Religie kan dus enerzijds worden gezien als een poging van de mens het universum en zijn bestaan daarin te verklaren en anderszins als een reactie van de mens op openbaringen van een hogere macht of op mystieke ervaringen of inzichten. In de meeste religies wordt die hogere macht beschouwd als Schepper van het universum en in sommige religies als een lagere godheid, de zogeheten Demiurg. Bij het ontbreken van een God of schepper in een religie kent men vaak een onpersoonlijk, onnoembaar beginsel, bijvoorbeeld bij het emanationisme.

Sommige onderzoekers, waaronder Karen Armstrong, zien de mens principieel als een religieus wezen. In de religie zoekt de mens antwoord op vragen rond bestemming, dood, leven, zin van het lijden, doel van de geschiedenis, etc. De religie biedt in deze optiek houvast en troost in een chaotische wereld. Het geeft ook antwoorden, hoewel geen sluitende, op de waaroms van het leven. Anderen, onder wie Ludwig Feuerbach, Karl Marx, Friedrich Nietzsche en Arthur Schopenhauer als meesters van de twijfel, verwerpen met kracht de gedachte dat de mens een religieus wezen is. Dit verschil in mening kan gemakkelijk verklaard worden door de mens te zien als een wezen dat naar zekerheid streeft, zo is religie één manier die tracht deze zekerheid te bekomen. Zie ook horror vacui.

Geografische verspreiding van de wereldgodsdiensten. Het overgrote deel van de mensheid is religieus, al dan niet belijdend. Het aantal aanhangers van de diverse wereldreligies verschilt sterk. Globaal gelden ongeveer de volgende cijfers:

voor meerdere definities van religie ga naar.
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Religie


- Faith

To have faith, to believe something or God


- Geloof

Het geloven in iets, in een God bijvoorbeeld, zie religie.


- Atheïsme

Atheïsme is de afwezigheid van geloof in één of meerdere goden of de aanname dat er geen god(en) bestaan of kunnen bestaan. In het eerste geval is atheïsme het tegenovergestelde van theïsme.

Het verschil tussen deze twee definities kan tot verwarring leiden, in het bijzonder als ze door elkaar gebruikt worden.[4] In de filosofie wordt traditioneel meestal de tweede definitie gehanteerd[5], in het dagelijks spraakgebruik wordt vaak de eerste definitie gehanteerd.

Het woord atheïsme komt van het Grieks: het voorvoegsel 'a' (a) betekent 'niet' en het woord '?e??' (theos) betekent 'god' of 'godheid'.
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Athe%C3%AFsme


- Theïsme

Theïsme is een godsdienstfilosofische opvatting die[1]het bestaan van één of meer goden aanneemt[2], of met name één persoonlijke God of godheid erkent, die zowel transcendent als immanent is.
De eerste definitie is een algemene en het tegenovergestelde van atheïsme of nontheïsme. Deze vorm van theïsme stelt alleen dat er één of meerdere goden bestaan en is verder onafhankelijk van het aantal goden waarin men gelooft, hoe men deze goden definieert of wat hun relatie tot de wereld is.[3] Deïsme is een subcategorie van deze vorm van theïsme.
De tweede vorm van theïsme is specifieker en wordt vooral geassocieerd met het christendom, jodendom en de islam. Deze vorm van theïsme stelt dat er één God is die oneindig is, ver boven de mensen verheven, los staat van de door hem geschapen wereld en tegelijkertijd in bepaalde zin actief aanwezig is in de wereld en in het wereldgebeuren. Deze strikte vorm van theïsme onderscheidt zich van deïsme door de aanvaarding van de immanentie van God.

Niet alle religies zijn theïstisch. Religies die, zoals het taoïsme, niet uitgaan van het bestaan van een god of goden zijn niet theïstisch. Andere voorbeelden zijn het boeddhisme en sommige vormen van hindoeïsme.

Het traditionele christendom is overwegend mono-theïstisch. Het leert dat God als de Immanuel, de "God met ons" in de persoon van Jezus Christus in de wereld kwam en dat Hij na zijn hemelvaart in de persoon van de Heilige Geest kwam om in mensen te wonen. Het Oude Testament verhaalt van verschillende mogelijke verschijningen (theofanieën) van God in engelen- of mensengedaante en/of direct spreken van God tot mensen door dromen en hoorbare boodschappen. Ook zou hij mensen direct of indirect hebben aangestuurd tot handelen. Het Oude Testament bevat de overleveringen van zijn bemoeienissen met de Israëlieten.

De meeste theïsten geloven dat God zowel alwetend als almachtig is, hoewel deze overtuiging vragen oproept over Gods verantwoordelijkheid ten aanzien van het kwaad en het lijden in de wereld (zie Probleem van het lijden). Sommige theïsten menen dat God bewust of doelgericht zijn alwetendheid of zijn almacht beperkt.
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/The%C3%AFsme


- Monotheïsme

Monotheïsme (van het Grieks (monos): één en e (theos): god) is het geloof in het bestaan van één god, in tegenstelling met het polytheïsme waarbij men in het bestaan van meer goden gelooft. Een vroege monotheïst was Akhenaten, een Egyptische farao uit de 18e dynastie. Hij schafte alle goden af behalve de zonnegod Aton, waarvan hij geloofde dat het zijn herrezen vader (Amenhotep III) was.
(note: Akhenaten is mogelijk de figuur achter de Moses karakter)

Van de wereldgodsdiensten zijn het jodendom, het christendom en de islam monotheïstische religies. Naar de wel geduide gemeenschappelijke oorsprong of aartsvader Abraham worden ze ook wel Abrahamitische religies genoemd. Ook bepaalde groepen hindoes beschouwen zich als monotheïst. Zoals het christendom de Heilige Drie-eenheid als één god beschouwt, zo zien zij eveneens een enkele god (Brahman) vertegenwoordigd door talrijke menselijke of dierlijke verschijningsvormen. Er zijn nog tal van kleinere monotheïstische religies, zoals brahmanisme en zoroastrisme, en er zijn ook monotheïsten die zich niet tot een georganiseerde godsdienst rekenen.

In Nederland en België wordt de god van het jodendom, christendom en islam met de Nederlandse naam God aangeduid. Ook bij andere monotheïsten is dat meestal gebruikelijk. Vaak wordt door joden ook G'd of JHWH gebruikt en door moslims vaak Allah. Per land kan de naam verschillen of juist overeenkomen; zo gebruiken Arabische christenen eveneens Allah.

De volgende religies zijn voorbeelden van georganiseerde monotheïstische religies:

Bahá'í
Brahmanisme
Christendom
Islam
Jodendom
Zoroastrisme
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Monothe%C3%AFsme


- Polytheïsme

Polytheïsme is het geloof in meerdere goden. Voorbeelden zijn Chinese religies, de religies van de Oude Grieken en de oude Egyptenaren en Romeinen, van de Germanen, Kelten en Slaven en vroege vormen van de proto-vedische religie, het integrationeel polytheïsme en het Japanse shintoïsme.

Polytheïsme wordt vaak tegenover monotheïsme gesteld (het geloof in maar één god). Aanhangers binnen het hindoeïsme stellen dat al hun goden eigenlijk niet meer zijn dan de vele aspecten van Brahma, de éne God, die in zijn geheel voor een mens niet te vatten is. Bovendien hebben verschillende monotheïstische denominaties in het hindoeïsme ieder hun eigen verschillende "persoonlijke vorm" van de ene God, wat buitenstaanders de indruk geeft dat het hindoeïsme in zijn geheel polytheïstisch zou zijn. Aanhangers van de islam op hun beurt stellen vaak dat de drieëenheid in het christendom polytheïstische trekken vertoont.

De interpretatie van het woord polytheïsme is dus niet vrij van de religieuze waarden van de persoon die het begrip hanteert. Aanhangers van monotheïstische godsdiensten en sekten beschouwen polytheïsme vaak als minderwaardig en primitief.
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Polythe%C3%AFsme


- God

In het Christendom is een definitie van God[1] "het eeuwige wezen dat het universum heeft geschapen en bewaart". De Bijbel spreekt nooit van God in een onpersoonlijke zin. In plaats daarvan verwijst het naar Hem in persoonlijke termen, als iemand die is, die spreekt, die ziet, hoort, handelt en liefheeft. Christenen geloven dat God een wil en een persoonlijkheid heeft en een almachtig, goddelijk en welwillend wezen is. Hij wordt in de Bijbel beschreven als in de eerste plaats bezig met mensen en hun heil.[2]

De meeste christenen geloven dat God immanent is (wat betekent dat Hij met en in alle dingen is), terwijl anderen geloven dat het plan van verlossing in de Bijbel aantoont dat Hij later immanent zal zijn.[3] De meesten geloven dat Hij gelijktijdig ook transcendent is (wat betekent dat Hij zich buiten ruimte en tijd bevindt, en dus eeuwig is en niet veranderd kan worden door krachten in het universum),[4] hoewel God de Zoon op aarde was tijdens de bediening van Jezus en naar de aarde zal terugkeren bij de Wederkomst van Jezus.

Van God wordt gewoonlijk aangenomen dat Hij de eigenschappen heeft van heiligheid (los van zonde en onvergankelijk), rechtvaardigheid (redelijk, juist en waarachtig in al zijn oordelen), almacht, alwetendheid, allen liefhebbend, alomtegenwoordigheid en onsterfelijkheid.

Trinitariërs geloven in een God als Vader, Zoon en Heilige Geest, een oneindig wezen dat zowel binnen als buiten de natuur bestaat. Omdat de personen van de Drie-eenheid een persoonlijke relatie vertegenwoordigen, zelfs van God met zichzelf, wordt Hij door alle christelijke denominaties afgespiegeld als persoonlijk in zowel Zijn immanentie (in Zijn persoonlijke relatie jegens ons) en in Zijn transcendentie (in Zijn persoonlijke relatie jegens zichzelf). Hoewel dit minder vaak voorkomt, bestaan er ook niet-trinitarische theologieën met een verschillende opvatting over de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Een nog onpersoonlijker leer van God was van Clemens van Alexandrië. Voor hem was God onlichamelijk, vormloos en zonder attributen. Hij stond boven ruimte en tijd, deugd en goedheid, en zelfs boven de monade. De menselijke geest kan God niet begrijpen; de beste manier om een idee van Hem te krijgen, is via het negatieve proces kat aphairesin. Kortweg betekent dit dat een juist begrip van God alleen te bereiken is door het wegdenken van alle contingentie, worden, vorm, beweging en plaats.[10] Al deze uitspraken wijzen op parallellen met Philo, waarvan Clemens het werk kende, net als met het Middenplatonisme en gnosticisme. In tegenstelling tot Plotinus' "Ene" was de God van Clemens een wezen met mentale vaardigheden, terwijl Plotinus' "Ene" de primaire bron van deze mentale vaardigheden is.[11

Christelijke denkers ontdekten al snel de consequenties van de ondoorgrondelijkheid van God. Origenes wees duidelijk op de tegenstelling tussen de steeds negatieve theologie en positieve taal van de Bijbel en kwam tot de conclusie dat alle plaatsen waarin God wordt beschreven met antropomorfe kenmerken - zoals Zijn lijden, Zijn angst en Zijn woede - allegorisch moeten worden opgevat. Origenes begint zijn verhandeling De principiis met kritiek op degenen die geloven dat God een lichaam heeft. God is onbegrijpelijk en het is onmogelijk om zich een voorstelling van Hem te maken. Hij is een onzichtbare intelligentie die geen ruimte nodig heeft, net als de menselijke intelligentie geen ruimte nodig heeft. In zijn latere commentaar op Matteüs wijzigt Origenes zijn interpretatie. Hij schreef daarin over de goddelijke Logos, die leed en van mensen hield. In die zin is God in staat om menselijke emoties te voelen als Hij zich met menselijke aangelegenheden bezighoudt.[12] Hoewel Origenes in een later geschrift de ondoorgrondelijkheid van God weer verwierp, bepaalde deze leer de christelijke theologie tot in de 20e eeuw.[5

De doctrine van de Drie-Eenheid Zie Drie-eenheid voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In het Nieuwe Testament komt de term Drie-Eenheid niet voor. In de eerste eeuwen van het christendom leidde dit tot veel discussie. Athenagoras was de eerste christelijke auteur die zich specifiek met het probleem van de doctrine van de Drie-eenheid bezighield. Hij verdedigde de leer van de eenheid van God. De Zoon van God is "de Logos van de Vader in volmaakte vorm (idea) en kracht (energeia)", en de Heilige Geest is een emanatie van God. De eerste overgeleverde boek over de Drie-eenheid is geschreven door Novatianus.[13]

Tijdens het Concilie van Nicaea (325) werd de gelijkwaardigheid van de Vader en de Zoon vastgelegd. In de Geloofsbelijdenis van Nicea wordt de Griekse term ?µ???s??? (homoousios, "één in wezen") gebruikt om de relatie tussen Christus en God de Vader te beschrijven op een manier die aan de ene kant de goddelijkheid van Jezus Christus benadrukte en aan de andere kant de eenheid van God bewaren moest. De Heilige Geest werd kort vermeld om het geloof te bevestigen dat dit een van de Vader en Zoon gescheiden goddelijke entiteit is.

In 381 op het Concilie van Constantinopel I werd de Heilige Geest aan deze goddelijke gelijkwaardigheid toegevoegd en het geloof in de Drie-eenheid officieel bevestigd. De doctrine van de Drie-eenheid werd opnieuw bevestigd in de tussen 381 en 428 geschreven Geloofsbelijdenis van Athanasius. Op het Concilie van Chalcedon in 451 werd vastgesteld dat Jezus zowel God als mens was.[5] Tussen het idee dat er drie verschillende goden zouden zijn (tritheïsme) en dat er drie verschillende aspecten van één God zijn (Monarchianisme), werd een middenweg als compromis gevonden.[14]
Het concept God in het christendom bestaat uit drie aspecten:

God de Vader;
Jezus, de Zoon;
de Heilige Geest.

In grote delen van het christendom worden deze aspecten gezien als een Drie-eenheid. Niet alle christelijke stromingen ondersteunen deze visie. Het arianisme, een christelijke stroming in de 4e eeuw wees de eenheid van Vader en Zoon al af; tegenwoordig wijzen onder meer de Jehova's getuigen en de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen de leer af.

God de Vader Zie God de Vader voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het eerste aspect van God is de Hemelse Vader, de schepper van hemel en aarde. Volgens het christendom komt dit aspect van God overeen met de Oud-Testamentische God van het jodendom. De mensen zijn geschapen naar Zijn beeld; de mensheid wordt gezien als kinderen van God.

Jezus Christus, de Zoon Zie Jezus (traditioneel-christelijk) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het christendom leert dat God zijn eniggeboren Zoon Jezus naar de wereld heeft gezonden om de mensheid te bevrijden van de zonde. Jezus is zowel God als mens. Ook is hij de tweede persoon in de goddelijke Drie-eenheid. Hij werd door Paulus de 'ontlediging van God' genoemd: slechts dóór hem kunnen wij de Vader kennen. Zijn leven wordt ook door veel niet-christenen als een navolgenswaardig moreel voorbeeld gezien.

De Heilige Geest Zie Heilige Geest voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het derde aspect van God binnen het christendom is de Heilige Geest. De Heilige Geest wordt beschouwd als de Geest van God en wordt doorgaans gesymboliseerd in de vorm van een duif of een vuurvlam. Het beeld van de duif komt van de doop van Jezus, beschreven in het Evangelie volgens Matteüs waarbij 'de Geest van God als een duif op hem neerdaalde'.[15] Het beeld van de vlam komt uit het Bijbelboek Handelingen, waar staat dat er een soort vlammen verschenen 'die zich als vuurtongen verspreidden en zich op ieder van hen neerzetten', waarna ze vervuld werden van de Heilige Geest.[16]


- Naam van God

Voor de auteurs van het Nieuwe Testament was "hun" God vanzelfsprekend de God van het jodendom. Sinds 300 v.Chr. werd in het jodendom het noemen en schrijven van de naam van God vermeden. In Exodus 3:13-14 verwijst God naar zichzelf met de naam (jod-hee-vav-hee (JHWH of JHVH)). JHWH is waarschijnlijk afgeleid van (HWH), zijn; de betekenis is dan ‘hij is’ of ‘hij zal zijn’ (derde persoon mannelijk enkelvoud, onvoltooide tijd) of het is een causatieve vorm van, vormen, veroorzaken te zijn; de naam betekent dan ‘hij veroorzaakt (zal veroorzaken) te worden.’ Vooral vanwege het derde gebod van de Tien geboden (‘Misbruik de naam van de HEER, uw God, niet’), zijn er verschillende "namen" voor God bedacht zoals Adonai (de Heer) in het Hebreeuws. Daarnaast wordt de naam JHWH ook wel ongevocaliseerd gebruikt. In het Nieuwe Testament wordt dan ook naar God verwezen met (Kurios, Heer) (Theos, God).

Omdat zowel Jezus als Paulus naar God verwijzen met het Aramese (Abba, Vader) en het Onzevader begint met "Onze Vader, Die in de Hemelen zijt, Uw Naam worde geheiligd...", wordt God binnen het christendom vaak aangesproken met "Vader". In de Apostolische geloofsbelijdenis en Geloofsbelijdenis van Nicea wordt naar God verwezen met "almachtige Vader, Schepper van hemel en aarde".

In Openbaring wordt de titel (Alfa en Omega) gebruikt (de eerste en de laatste)

meer info op
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/God_(christendom)


- Zonde

In verschillende religies is een zonde een ernstige of minder ernstige handeling tegen de morele wetten van de godsdienst. De term impliceert ongehoorzaamheid aan God en wordt gebruikt in het jodendom, christendom en islam, maar niet in religies als het boeddhisme en in systemen waarin geen persoonlijke godheid is. De zonde is vaak sterk verweven met de religieuze betekenis van schuld.

- Christendom Zie Zonde (christendom) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Als iemand een zonde begaat, betekent dat dat er wordt ingegaan tegen de wil van God, zoals die in de Bijbel wordt beschreven. Een belangrijk voorbeeld daarvan zijn de Tien Geboden. Tienmaal staat daar Gij zult niet of juist Gij zult.... Zonde kan overtreding van geboden zijn, maar ook het nalaten van het goede.

Het komt voor dat zonden naar gradaties worden ingedeeld. In het Nieuwe Testament noemt Johannes een bijzondere categorie, de zogeheten doodzonde ('zonde tot de dood') (1 Johannes 5:16-17). Het gaat het hierbij om die zonde waarbij men God definitief de rug toekeert. "Dat is, die zekerlijk den dood met zich brengt, welke is de lastering tegen de Heiligen Geest, wanneer iemand de waarheid van de christelijke leer, waarvan hij door de Heiligen Geest is verlicht en overtuigd, loochent en deze vijandig lastert en vervolgt". Men verliest dan het 'genadeleven' en is bij voorbaat uitgesloten van het eeuwig leven.

IslamBinnen de islam zijn sommige zonden ernstiger dan andere zonden. Hoe ernstiger de zonde, hoe groter is de kans om op de Dag des oordeels naar de hel te worden gestuurd. Doordat moslims het aardse leven als een voorspel zien op het leven na de dood, is het onderscheid tussen minder ernstige en ernstige zonden zeer belangrijk.

Een mogelijke indeling is:

de ergste zonde: het dienen van andere goden of andere zaken (shirk) en het ongeloof in God (kufr), waarvoor geen vergeving zou bestaan. Indien God het vergeeft zal het verblijf in de hel voor lange tijd zijn.
de daarop volgende zonden zijn gericht tegen het leven, zoals moord en overspel. Mogelijkerwijs is na een bestraffing het mogelijk om in de hemel te komen.
hierna volgt het onrespectvol gedrag jegens de ouders (vader en moeder) en het optreden als valse getuige tot de grootste zonde.
de vierde categorie zonden heeft betrekking op het onrechtmatig toe-eigenen van andermans eigendommen. Mogelijkerwijs is na een bestraffing het mogelijk om in de hemel te komen.
de laatste categorie zijn alle overige zonden, zoals roddelen en liegen. De toegang tot de hemel zou door deze zonden niet worden ontzegd. Zo is het bewust liegen om een (mensen)leven te kunnen redden wel geoorloofd.

In de Koran staan verschillende ayaat waarin de vergevingsgezindheid van God wordt aangetoond tegenover hen die berouw hebben van zonden, zoals soera De Koe 160 en soera De Vrouwen 110. Echter, de grootste zonde is het dienen van andere goden (shirk), waarvoor geen vergeving zou bestaan. Deze zonde en zonden zonder berouw kunnen door God zwaar bestraft worden, zoals het volk van Nuh in soera Noach verdronken werd om hun zonden.[2] Soera Al-Hidjr belooft de hel voor de zondaars, waarbij op zeven verschillende niveaus kwellingen van uiteenlopende aard op de inwoners worden toegepast, naargelang de ernst van hun zonden. Het eennalaagste niveau zou voor de heidense ongelovigen zijn, het laagste niveau voor de huichelaars die hebben voorgewend met Mohammed te hebben samengewerkt. De moslims in het hoogste niveau zouden wellicht door de genade van God kunnen worden verlost.[3]

Volgens moslimse theologen zou Mohammed Goddelijke bescherming hebben gekregen tegen zonden.[4] Een traditie levert over dat twee mannen Mohammed in zijn jeugd bezochten, zijn borst opensneden, en de neiging tot menselijke zonden uit zijn hart wasten.[5] Desondanks was hij mens, waarbij hij mogelijkerwijs kleine fouten heeft gemaakt. De algemene consensus is dat hij geheel vrij was van zonde.[6]
Bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Zonde_(religie)


De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding / Gelijk delen.